Ik ben niet zielig, wel depressief


In de blogs die ik tot nog toe geschreven heb ging het niet zozeer over mij persoonlijk. Hoe anders is dat nu. Want in de afgelopen periode ben ik thuis komen te zitten. Diagnose: depressief. Heftig. Want het is niet voor het eerst dat ik hiermee te maken heb. En ook omdat er momenten zijn geweest waarop impulsief en ondoordacht gedrag ervoor zorgden dat anderen zich oprecht zorgen maakten om mij en mijn veiligheid. Probeer iemand maar eens te bereiken die in zijn eigen gedachten verdwaald is en zich afsluit voor alles.

Inmiddels zijn we weer wat verder en voel en merk ik dat het langzaam in een rustiger vaarwater komt. Met behulp van medicijnen, therapie en veel zelfreflectie hoop ik dat de weg omhoog blijft gaan. Het gaat me er niet om dat je medelijden met me hebt. Want zielig ben ik niet. Velen zijn me voorgegaan en velen zullen na mij hiermee te maken krijgen. Maar kijk eens om je heen. Er zullen vast mensen zijn die je minder ziet. Of waarbij je het vermoeden hebt dat het niet zo lekker loopt. Probeer eens een praatje te maken, een bakje koffie te doen of toon oprechte belangstelling hoe het met diegene gaat. Want het is weliswaar bijna 2020 en we leven in een steeds individuelere maatschappij. Maar het is misschien wel belangrijker dan ooit dat we een beetje oog houden voor elkaar.

En niet onbelangrijk…stel ook jezelf eens de vraag hoe jij je voelt. En wat je kunt doen om dat gevoel vast te houden. Of, als het niet zo lekker loopt, kijk dan wat je nodig hebt om dat te veranderen. Maar blijf er zeker niet mee lopen. Want hoe simpel het soms ook lijkt, kan een goed gesprek met iemand in je omgeving je zo enorm veel verder brengen. Maak er een mooi weekend van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *