Nieuwe blogger Anoek Harder vertelt openhartig over zichzelf

Anoek Harder, 23 jaar, woont samen met haar vriend in Anna Paulowna, oorspronkelijk uit Andijk. Elke maand schrijft zij een blog over haar leven.

Lange tijd heb ik niet het gevoel gehad mijzelf te kunnen zijn. Ik was aan het overleven en luisterde alleen maar naar mijn hoofd. Dit leidde tot een burn-out en depressieve gevoelens. Nu voel ik weer dat ik leef. Hoe ik dat heb gedaan? Door mijn hart te volgen. In dit blog neem ik je mee in mijn verhaal…

Van jongs af aan heb ik goed kunnen leren. Na de havo ging ik Sociaal Pedagogische Hulpverlening studeren aan de Hogeschool van Amsterdam. Ook dit sloot aan bij wie ik ben en wat ik wil. Ik wil niet zeggen dat mijn jeugd en studietijd allemaal van een leien dakje gingen, maar presteren, daar was ik goed in. Bijna perfect zelfs, zoals ik dat toen wilde nastreven.
Eenmaal afgestudeerd kon ik na al het harde werken eindelijk doen wat ik echt wilde; mensen in hun kracht zetten én daarbij geld verdienen om aan mijn toekomst te bouwen. Het leek allemaal zo mooi. Ik had alles, dacht ik….

Helaas kwam ik door te weinig werkervaring niet aan een baan die bij mijn niveau aansloot. Ik ging als assistent-begeleider aan het werk op een middelbare school. Super leuk, met jongeren werken. Helaas zat ik meer achter mijn laptop de administratie te doen, dan dat ik echt kon doen waar ik blij van word. Ik kreeg er weinig energie van en mijn batterij liep steeds meer leeg. Ik woonde net samen met mijn vriend en ging nu leren om voor mijzelf te zorgen en een huishouden te draaien. 32 uur per week werken, sporten en hopelijk ook nog een beetje een sociaal leven leiden… Hoe doen mensen dat?

De wereld leek zo donker
Al met al kostte mijn leven mij meer energie dan dat het opleverde. Mijn batterij was leeg en mijn lichaam was moe. Ik had voortdurend hoofdpijn, huilbuien, eetbuien, slapeloosheid, piekeren, onrust en ga zo maar door…
Ik kwam overspannen thuis te zitten en dit voelde als enorm falen. Ik deed zo hard mijn best, maar het leek niet goed genoeg. Ik voelde mij ellendig en de wereld zag donker.

Ik had geleefd met mijn hoofd, niet met mijn hart
Een intensief coachingstraject volgde. Ik leerde voor het eerst over energie. Hoe wij als mens onze eigen energie hebben en hoe emoties een bepaalde trilling aan energie veroorzaken… Ik leerde mij bewust worden van mijn eigen energie én van mijn lichaam. Ik besefte dat ik energieën van anderen overnam en mij hierdoor liet beïnvloeden. Ik had mijn leven geleefd in mijn hoofd, nu ging ik weer echt voelen en verbinden met mijn hart.


Dingen die je jezelf aanleert als kind
Daarnaast ging ik op zelfonderzoek, welk gedrag had ik mijzelf aangeleerd? Welke verwachtingen van mijn omgeving en de maatschappij had ik mijzelf opgelegd? Gedrag dat je jezelf in je kindertijd aanleert om erbij te horen, gezien en geliefd te worden. Tot je op een gegeven moment merkt dat het niet meer werkt… En dan begint het bewustwordingsproces… Een zware, maar mooie levensles.

Ik nam ontslag, wat was dat eng
Na een donkere periode van thuiszitten en zonder succes mijzelf in een hokje proberen te vormen waar ik niet in paste, nam ik ontslag. Een van de engste en krachtigste momenten in mijn leven.

Al langere tijd kriebelde het gevoel om alleen op reis te willen naar de andere kant van de wereld. Doodeng, maar het was nu of nooit. 

Ik verzamelde al mijn moed en ging op avontuur. In mijn hoofd verklaarde ik mijzelf voor gek, maar door mijn hoofd te volgen stond ik ook waar ik nu was. Ik ging toch maar eens naar mijn hart luisteren…

Mooiste en zwaarste reis van mijn leven
Kotsend van doodsangst zat ik in het vliegtuig onderweg naar eerst Cambodja en later Vietnam. In mijn hoofd was ik al 100 keer beroofd, overleden en ga zo maar door, maar dat hart bleef maar roepen…..

Het werd de mooiste en zwaarste reis van mijn leven. En ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Tijdens mijn reis kende niemand mij en kon ik zijn wie ik wilde. Ik werd mijzelf. En ik leef!

Ik moet het gevoel van ik écht ben vasthouden
Toen ik na twee maanden weer terugkwam in Nederland kende iedereen mij nog als de oude Anoek. Onzeker, nooit goed genoeg en zonder eigen mening. Het is moeilijk om het gevoel van wie ik écht ben, vast te houden.

Via Facebook maakte ik een groep aan; Jongeren van Westfriesland. Via deze weg heb ik al veel andere jongeren mogen ontmoeten die hier ook mee bezig zijn. Ik voel mij weer verbonden met mijzelf, mijn medemens en de natuur.

@pandapauwer
www.pandapauwer.nu

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *