Zo kan het ook, afscheid nemen op een heel persoonlijke wijze

Bij het overlijden van een dierbare doet je hart zo’n pijn. Terwijl het dan ook een periode is om uw hart te laten spreken: een mooi en passend afscheid maken, de uitvaart regelen, herinneringen ophalen, een lach en een traan. Dan is het fijn als u zich op uw gemak voelt. Als er rust gecreëerd wordt, overzicht is, ideeën worden aangedragen, uw wensen worden begrepen en dat zelfs de kleinste details kloppen. Ik werk vanuit mijn hart om samen met u het afscheid van uw dierbare kloppend te maken.

Dit is de tekst waarmee mijn website begint. En soms krijg ik er vragen over. Want een afscheid kloppend maken? Hoe doe je dat? Het lijkt ingewikkeld te klinken, maar als je goed over het leven van de overledene nadenkt en je hart volgt, dan wordt het altijd mooi… 

Afscheid op een persoonlijke plek
Vader was tijdens zijn leven een bijzonder man, tikkie eigenwijs en ging vooral zijn eigen weg. Na zijn overlijden zei zijn dochter direct al: ‘Afscheid in het crematorium hoeven we niet te doen. Ik vind er niks aan en het past ook totaal niet bij mijn vader.’ Dus keken we uit naar een plek waar hij graag was. Dit werd de recreatieruimte van het huis waar hij woonde. Niet zo groot, maar groot genoeg voor familie en vrienden die hem de laatste jaren dichtbij stonden.

Het hoefde niet perfect
Geluid hoefde niet versterkt te worden, in deze ruimte was iedereen verstaanbaar. Zwager regelde een muziekbox en laptop met zorgvuldig uitgekozen muziek. Dat daar soms een kleine hapering in zat was niet erg, het hoefde niet perfect. Dat was vader ook niet… De mooie woorden en prachtige herinneringen van de aanwezigen zorgden voor een hele fijne sfeer. Er werd gelachen om verhalen waarin ieder vader herkende, er werd een traan gelaten omdat hij nog niet gemist kan worden.

Wikkels papier met herinneringen
Er was geen condoleanceboek, maar wikkels papier waar iedereen zijn herinnering aan vader op kon schrijven. De wikkels gingen later om flesjes bier. Niet alleen omdat flesjes bier onherroepelijk bij vader hoorden, maar ook om zijn dochter nog tijden lang te kunnen laten proosten met letterlijk een herinnering aan haar vader.

Met gierende banden
Tot slot werd vader naar de rouwauto gebracht om naar het crematorium te brengen. Ook hier een duidelijke wens: niet voorlopen of langzaam rijden, daar was hij allergisch voor. Liever met gierende banden wegrijden. Ik kon nog net uit het raam zwaaien… Anders dan anders, een tikkie eigenwijs… Het was perfect.

Brenda Tijmes, uitvaartbegeleider

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *