Gast-blog van zus Wendy over uitvaartbegeleider Brenda Tijmes

Al een poosje zit het in mijn hoofd. Zal ik het doen? Gewoon een gast-blog schrijven: eentje van zus tot zus. Zo van: wat gebeurt er allemaal als jouw zus haar droom najaagt? Kan ze wel met het onzekere bestaan omgaan? Wordt ons ‘zussen leven’ echt heel anders?

Uiteraard wist ik al heel lang dat jij met het plan rondliep om uitvaartbegeleidster te worden. Maar toen het echt concreet werd moest ik toch wel een beetje lachen. Weet je nog wel dat als wij vroeger ruzie hadden (1 dag in de 3 jaar), dan liet ik jou een druppeltje bloed zien en weg was je. Want bloed, daar kon je niet tegen. En dan nu? Iemand die overleden is verzorgen, ja,ja.

Maar zelfs door mij liet je je niet van de wijs brengen. Je ging van start met de opleiding. In die tijd was ik bijna dagelijks bij jullie om te klussen. Want tegelijkertijd werd jullie droomplek gerealiseerd. Hele dikke boeken lagen er op tafel. Uren, dagen, weken, maanden werd er gestudeerd. Maar ook praktijkdagen hoorden erbij.

Op een dag vertelde je dat je moest stagelopen. ‘Wen, morgen ga ik naar een politiemortuarium, ik weet niet wat ik daar aan ga treffen.’ Poeh, jij liever dan ik. Van de rechercheurs mocht je ook op afstand blijven van het slachtoffer. Maar nee, dat deed je niet. Op dat moment was het wel duidelijk. Ook bloed weerhield jou er niet van om jouw droom na te jagen.

Op 21 juni 2018 mochten we er allemaal bij zijn in Zwolle: jouw diplomauitreiking. Met vlag en wimpel geslaagd. Het diploma was binnen, hoe nu verder? Je had bedacht om eerst in gesprek te gaan met Gré Sinnema, ook uitvaartbegeleidster in Oudesluis. Maar wat bleek. Gré was net gestopt. En nu? Kan ik dan wel langsgaan?

Samen trokken we de stoute schoenen aan, we gingen langs. Voor mijn gevoel was dit hét begin. Gré zei namelijk binnen 10 minuten: ‘Brenda wat ben ik blij dat jij bij mij langskomt, ik voel warmte, ik voel liefde voor het vak, nu kan ik echt met een gerust hart stoppen.’

Dit moment vergeet ik mijn leven niet meer. Het was bloedheet, jij straalde van oor tot oor en ik zat een beetje te sniffen (…). We waren inmiddels weer bij jullie droomhuis. Het was 11.00 uur in de ochtend op een dinsdag en wat we toen deden…. We dronken een glas rode wijn, gewoon om te proosten op het moment!

De periode daarna was volgens mij de moeilijkste uit jouw ‘carrière’. ‘Wie zit er nu op mij te wachten’, ‘Kan ik het wel’, ‘Niemand weet mijn nummer’ en ga zo maar door. Maar toch, je straalde, je greep alles aan om ‘bekend te worden’. Geen moment heb ik gedacht dat het niet goed zou komen.

Daar was dan je eerste klant. Je was nerveus, maar ook zelfverzekerd (op wat kleine details na dan, ‘zal ik een groen shirtje of blauwe onder mijn pak aantrekken’). De eerste klant was dik tevreden, al snel volgde de volgende klant, maar ook in voorgesprekken kreeg jij het steeds drukker.

Met regelmaat verbaas ik mij over hoe vanzelfsprekend jij dingen vindt. Ik ga een paar voorbeelden geven, maar ik weet er wel meer dan honderd. ‘een dame had altijd haar moeder verzorgd, je sprak haar een paar dagen na de uitvaart. ‘Ik voel me eenzaam Bren’, zei zij heel eerlijk. Je sliep er een nachtje over. Ze houdt van creatief bezig zijn, mijn tante heeft een knutselclub, zal ik ze aan elkaar voorstellen? Zo gezegd, zo gedaan. Jij vond dit vanzelfsprekend…’. ‘een meneer die ziek was, belde jou. Het klikte direct. Na ruim een half jaar ging het helaas echt niet goed met deze meneer. Hij wist dat hij binnen enkele dagen zou overlijden. Jij sprak zijn vrouw, zij vroeg aan haar man, is er nog iets wat Brenda voor ons kan doen? De meneer zei, ik wil nog één keer een knuffel van Brenda’. Jij sprong in je auto en reed naar hem toe. Jij vond dit vanzelfsprekend.

Even terugkomend op mijn inleiding. Een onzeker bestaan is het zeker. Als we een bakkie thee drinken of een rondje wandelen of op een feestje zijn, dan kan het zijn dat de telefoon gaat. Dat jij zegt ‘doei lieve Wen, ik ga op pad.’ Maar is daardoor ons ‘zussen-leven’ anders? Nee, zeker niet! Ik ben zo trots op je. En denk alleen maar, de liefde die ik voel, gaat ze nu delen met mensen die op dat moment veel liefde kunnen gebruiken. Hoe mooi is dat!

Wendy

3 gedachten over “Gast-blog van zus Wendy over uitvaartbegeleider Brenda Tijmes

  • 24 januari 2020 om 09:52
    Permalink

    Wat een mooi stukje ,en watveen liefde voor haar beroep geweldig

    Beantwoorden
  • 29 januari 2020 om 20:03
    Permalink

    Wat een leuk stuk Wendy!
    En wat een mooi en dankbaar beroep heeft je zus.

    Beantwoorden
  • 30 januari 2020 om 09:21
    Permalink

    Wauw Wen, je zus heeft duidelijk een talent, maar jij ook! liefdevol geschreven.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *