Juf Hetty neemt afscheid van De Sluis, maar de verbondenheid blijft

Maar liefst eenentwintig jaar werkte juf Hetty Meijer op De Sluis, maar tegelijk met de zomervakantie breekt er voor haar een heel nieuwe periode aan: ze gaat met pensioen. Hoewel ze zonder moeite opnoemt hoe ze haar vrije dagen gaat invullen blijft er overduidelijk een lijntje met school.

Hetty: “Ik heb laten weten dat ik met plezier nog één, twee keer per week een uurtje kom helpen. Natuurlijk omdat ik het leuk vind, maar ook omdat ik zie dat het nodig is. Sommige leerlingen moeten, als het even kan, echt nog wat meters maken in het lezen. Zeker voor de onderbouw is die ontwikkeling zó belangrijk. Als je een bijdrage kunt leveren aan die basis; dat is gewoon mooi. Wat dat betreft kan een school altijd hulp gebruiken.”

Als juf ben je soms veel aan het woord en ja, dan kun je toch wel horen dat haar eigen basis heel wat kilometers verder ligt. “Ik ben inderdaad geboren en getogen in Groningen. Als jongedame deed ik daar de kleuteropleiding en daarna ging ik naar de kweekschool voor onderwijzers, zo heette dat. Ik
ben eigenlijk mijn vader achterna gegaan, die was ook onderwijzer. Het leuke is trouwens dat ik uiteindelijk op Het Kwetternest in Ter Apel terechtkwam – de lagere school waar mijn vader toentertijd zelf is begonnen. Leuk hè, zo heb je de cirkel rond. In die tijd woonde ik op kamers en zo ontmoette ik Henk. Zijn werk bij defensie leidde ertoe dat we naar de Noordkop verhuisden.”

Een warm nest

“Ik was inmiddels gestopt met werken: vroeger had je minder opties qua kinderopvang en parttime werken in het onderwijs bestond nagenoeg niet. Met drie kleine zoons verruilde ik het onderwijs tijdelijk voor oppassen. Toen mijn laatste oppaskind vier werd en naar De Sluis ging, hoorde Thomas Bakker (toen directeur) dat ik leerkracht ben. Hij vroeg of ik interesse had in invalwerk. Zo ben ik er weer ingerold.” Later kreeg Hetty een vast contract en sindsdien is ze altijd aan De Sluis verbonden gebleven.
“Een warm nest, zo heb ik het ervaren. Laatst bladerde ik door oude foto’s en het eerste wat in me opkwam was dat we áltijd een leuk team hebben gehad. Niet voor niets was ik op vrije dagen regelmatig toch op school te vinden om in te vallen. Daarnaast is het mooi dat ik met plezier een paar jaar met mijn schoondochter Danielle als collega heb gewerkt. En onze kleinkinderen zijn ook allemaal op De Sluis terecht gekomen.”

Werken op eigen niveau
Als meer dan ervaren leerkracht valt er veel te vergelijken tussen toen en nu. Hetty: “Ik ben de laatste om te zeggen dat vroeger alles beter was. Je beweegt mee met de tijd en de tijdsgeest. Vroeger keken kinderen meer tegen volwassenen op, zeker tegen leerkrachten. Ik had een klas met 36 oudste kleuters – daar draaide ik mijn hand niet voor om. We deden alles klassikaal en als juf vertelde je wat er moest gebeuren. Hoewel ik beleefdheid nog altijd belangrijk vind, is er nu meer aandacht voor autonomie en werken op eigen niveau. Dat geeft kinderen meer vrijheid en soms ook letterlijk meer lucht. De een pakt dat beter op dan de ander, maar tegen mij opkijken, nee, dat hoeft niet. Wel ben ik ervan overtuigd dat de verschuiving naar digitaal leren niet te ver zou moeten gaan. Dat heeft niets met moderniteit te maken. Het is voor iedereen ontzettend waardevol om met pen en papier te werken en om uit een boek of werkboek te lezen in plaats van via een scherm. Dat zoeken naar evenwicht tussen digitaal en papier houdt scholen bezig. En mij dus ook, daarom kom ik tussen het klussen, fietsen en lezen door graag nog af en toe naar school!”

Tekst aangeleverd door Karen Span (Zinnigs tekst & communicatie) en de foto door Rosemarie van Bentum

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *