Voer voor studenten psychologie

Wat een fascinerende periode maken we door. Een niet vrijwillige inperking van onze vrijheid door het corona virus, brengt ons terug naar de basis.

Voor de één is dat heerlijk en een verademing, want we worden ons bewust van wat écht belangrijk is. En de ander schiet in paniek, omdat ineens al het ‘vermaak’ er niet meer is en je op jezelf wordt aangewezen.

Ik denk dat een gemiddelde psychologiestudent genoeg materiaal heeft om een eindscriptie te schrijven. Want hoe mooi is het om te zien hoe verschillend we reageren op de noodzakelijke maatregelen die er zijn. En nu we een tijdje onderweg zijn neemt het gemor en gemopper toe.

Begrijpelijk als je ondernemer bent en ook na 1 juni nog niet open mag. Of dat je nèt niet voldoet aan de regels om voor financiële hulp in aanmerking te komen. Tegelijkertijd is het natuurlijk enorm lastig. Want we zitten middenin een pandemie. De economische belangen staan haaks op de wijze waarop dit virus gestopt kan worden. 

Persoonlijk werd ik me rond 4 en 5 mei extra bewust dat het ‘maar’ een paar maanden is, waarin we in een veranderde wereld leven. En we kunnen nog steeds naar buiten. Boodschappen liggen in de winkel. En ik kan op 1,5 meter nog steeds een praatje maken. Hoe anders was (of is) dat in een tijd van oorlog. 5 jaar lang niemand kunnen vertrouwen. Niet weten of je eten genoeg hebt voor de rest van de week. Continu angst voor nieuwe regels die de bezetter afkondigt.

En nee, de vergelijking gaat natuurlijk niet op. Maar als je het in zo’n perspectief plaatst dan valt het toch allemaal wel mee met de dingen die we niet meer mogen?

Blijf gezond!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *