Groot feest in het Thomashuis

De 6 bewoners van de voormalige basisschool aan de Burgemeester Lovinkstraat wonen alweer 10 jaar in hun Thomashuis. Het zijn Arie en Thea die 10 jaar geleden de stoute zorg schoenen aan hebben getrokken en we kunnen inmiddels wel zeggen dat het een groot succes is geworden!

Samen wonen zij in het achterste gedeelte van het Thomashuis, dichtbij de bewoners maar toch hun eigen plekje. Thea was 10 jaar geleden al een bekende in de wereld van de gehandicaptenzorg, Arie had geen carrière in de zorg. Des al niet te min was zorgen hem niet onbekend, en dat blijkt ook wel want de cliënten lopen met hem weg!

Samen met hun 4 koppige professionele team hebben ze van het Thomashuis een warme, huiselijke en vooral veilige plek voor alle bewoners gecreëerd. Naast hun heerlijke woning hebben ze een prachtige pluktuin waarin Arie met de cliënten ook werkt, in deze tuin vindt je inmiddels perenbomen, appelbomen, pruimen bomen, heerlijke aardbeien, frambozen, rode bessen en kersen, en in de kleine kas verbouwen ze verschillende groentes. De keuze is echt reuze! Uiteraard is de tuin er niet alleen om te werken, iedereen heeft zijn eigen favoriete plekje de ene in de zon, de andere zoekt lekker de schaduw op om heerlijk te ontspannen. Er zijn genoeg plekjes en dat is ook fijn, geven Thea en Arie aan. De cliënten die bij hun wonen hebben allemaal een vorm van autisme. Bij de ene is dit erger aanwezig dan bij de ander, en dan ligt het er natuurlijk ook nog aan welk verstandelijk vermogen/leeftijd de inwoner heeft, en of er niet nog meer stoornissen aanwezig zijn. Maar van autisme weten we dat deze mensen moeite hebben met empathie, graag op zichzelf zijn oftewel in hun eigen wereldje leven. Dan zijn alle plekjes dat ze zich even terug kunnen trekken, zowel binnen als buiten wel heel fijn.

Dat het een gemêleerde groep is binnen het Thomashuis blijkt wel uit het feit dat de jongste inwoner 28 jaar is en de oudste 62 jaar. En daarnaast verschillen ze ook behoorlijk van ontwikkelingsniveau, er zijn inwoners die een verstandelijk vermogen hebben niet hoger dan 1,5 jaar, en er zijn bewoners bij die zich door ontwikkeld hebben tot 6 jaar.

Arie vertelt ook dat ze een grote groei zien bij verschillende cliënten in de afgelopen 10 jaar, daar waar ze binnenkwamen en vanuit huis uit weinig hoefde te doen, helpt iedereen nu op zijn eigen niveau mee om zijn eigen kamer bijvoorbeeld netjes te houden.

Duidelijkheid en grenzen aangeven en je daar dan ook aanhouden zijn de sleutels tot succes weten Arie en Thea inmiddels. Zo heeft Arie met 1 van de cliënten de afspraak gemaakt dat hij mee naar voor mag om samen te werken in de tuin, en dat hij daar tot een bepaalde lijn mag komen (dit omdat hij niet verkeersveilig is). Tot twee keer aan toe overtrad hij deze lijn en gingen Arie en de bewoner weer naar binnen tot de derde keer. Het ging goed, de boodschap was overgekomen en hij begreep welke ruimte hij kreeg. Samen zijn ze nu heerlijk aan werk, nou aan het werk Arie is in de tuin bezig en de bewoner zit heerlijk in het bushokje naast Arie. Maar samen verzetten ze mooi werk, puur omdat ze elkaar vertrouwen.


Zo vertelt Arie nog een mooi (en voor ons ontroerend) verhaal. Niet heel lang geleden is Arie op een vrijdag gevallen en werd hij meegenomen door de ambulance, en 1 van de bewoners had dit meegekregen. Arie moest worden geopereerd en het weekend in het ziekenhuis blijven, de betreffende inwoner was dat weekend te logeren geweest bij zijn ouders. Maandag kwamen beiden weer thuis, de desbetreffende bewoner kan niet praten maar door geluid en mimiek weet hij heel goed duidelijk te maken wat er in hem omgaat. De bewoner zag Arie en kreeg een mooie lach op zijn gezicht, liep naar Arie toe, precies maar dan ook precies op de plek waar hij geopereerd was aaide hij heel zachtjes. De bewoner liep om Arie heen en pakte zijn rolstoel, duwde Arie naar zijn slaapkamer toe en duwt 1 van zijn 2 stoelen aan de kant. En toen zette hij Arie in de rolstoel naast zijn stoel neer, deed de tv aan wreef over Arie zijn hand. Of te wel “Ik zorg wel voor jou”. 

Arie en Thea geven duidelijk aan we doen het niet alleen, naast hun hebben ze nog een team van 4 trouwe personeelsleden die al jaren bij hun werken. Een hecht team wat super fijn voor de cliënten is. Vrijwilligers hebben ze helaas niet, mede omdat het best een zware doelgroep is en er daardoor behoorlijk veel van een vrijwilliger verwacht wordt en dat veel mensen het gewoonweg niet op kunnen brengen. Dit is ook heel begrijpelijk, niet iedereen is in de wieg gelegd voor dit werk. Wel is het echtpaar dankbaar voor de hulp van ouders en familieleden, die hun in het begin op weg hebben geholpen rondom de polder en het vertrouwen in de zorg die zij leveren.

Momenteel hebben ze binnen het Thomashuis nog 2 bedjes leegstaan voor leuke en gezellige cliënten. Want moeilijke cliënten bestaan niet volgens het echtpaar. Wel moet de nieuwe cliënt passen binnen de groep, want het is tenslotte hun leefomgeving.


Met zulke mooie pure verhalen kunnen we toch wel concluderen dat Arie en Thea na 10 jaar kunnen zeggen dat hun droom, een mooie warme plek voor mensen met een beperking bieden meer dan gelukt is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *